Ze komen uit een asiel of via via en de laatste jaren zijn ze meestal (erg) oud.
Wie zegt dat dat niet zo leuk is, moet toch eens met me komen praten.
Van een hond uit het asiel geniet je dubbel!
Mijn eerste hond kwam in 1971 uit het asiel in Rotterdam en heette Rob. Het was een kruising (Engelse Setter met ?) en duidelijk mishandeld door de vorige eigenaar(s).
Als je iets langs in je hand had, kromp hij helemaal in elkaar. Gelukkig kreeg hij vertrouwen in me en verloor hij die angst.
In 1977 kwam 'Madame' bij ons. Ze was een proefdier van het ziekenhuis maar toen zij onder narcose gebracht was, bleek dat er een apparaat kapot was, waardoor de proef niet door ging. Een hond mag niet voor de tweede maal gebruikt worden (toen, in dat ziekenhuis), dus ze lieten me die hond zien en ik trapte er in.
Kort daarna kwam ik Wilhelm tegen, een pup. Omdat deze natuurlijk niet hele dagen alleen kon zijn, ging hij vrij vlot naar een collega waar de hele dag iemand thuis was. Hij is daar liefdevol groot gebracht en oud geworden.
......
In 1980 hadden we nog kort Sacha in huis, hij kwam uit het asiel in Zuidhorn. Ook deze hond kon niet alleen thuis zijn en de buren hebben zich over hem ontfermd. Hun hond was kort daarvoor overleden en ze wilden hem graag hebben.
.....
Daarna is er nog gezorgd voor Doggy, de hond van mijn ouders. Mijn vader die hem altijd uit moest laten, werd ziek.
In 1989 kwam Oscky bij ons. Ze zat in een roedel en was daar de 'underdog' en moest dus weg. Het was een beeld van een zwarte bouvier. Ze liet werkelijk alles met zich doen en héél lief. Van haar namen we afscheid toen ze te veel last kreeg van heup dysplasie en het leven niet leuk meer was. Zij was toen pas 6 jaar oud.
.....
Hierna kwam Toesca, een prachtige Berner Sennen dame. Nog geen half jaar oud en al in het asiel van Zeist. We hadden haar nog maar net toen bleek dat haar ellebogen en knieën kapot waren. Na diverse foto's enz. kreeg ik het advies: pijnstillers zo veel als nodig is en alleen nog maar korte wandelingetjes naar de brievenbus en terug. Dit vond ik geen leven voor een jonge hond. In het asiel van Zeist zat nog een jonge hond, Terry, die nog geen jaar oud, in het bos gevonden was. Die hebben we er bij genomen en Toesca kreeg heel veel pijnstillers. Haar leven is hierdoor w.s. korter geworden maar zeker hondser gebleven, ze hebben nog een paar maanden samen genoten.
Nadat Toesca was overleden, bleek dat Terry niet alleen thuis kon blijven ondanks het gezelschap van de kat Micky. Verder was het een pracht hond: het trainen vond hij steeds een uitdaging, ook behendigheid was voor hem een spelletje dat hij met veel plezier deed. Hij vond alle andere dieren prima, zolang hij zijn eigen gang maar kon gaan. In totaal heeft hij 6 honden naast zich gehad en hij vond alles prima. Jammer genoeg kreeg hij ontzettend veel last van arthrose en ondanks physiotherapie en acu-punctuur stopte dat niet, het was allemaal uitstel van executie.
Als gezelschap voor Terry kwam Monza in huis. Iedereen 'schold' hem uit voor een Duitse herder maar het was een kruising Mechelse Herder met een Leonberger. Het was een pracht beest om te zien, heel lief in huis maar een etterbak op straat. In die tijd is ook Micky de kat overleden dus het werd tijd voor een nieuwe kat en ja, hoe doe je dat?
Gewoon: Kat in bakkie dus.
Het gevolg was dus dat 'Baas' niet bang werd voor de honden en zelfs echt de baas werd.
Nadat Monza was overleden kwam Shera in huis, een prachtige blonde bouvier. Een schat van een beest die jammer genoeg weg moest uit haar thuis omdat een kind allergisch bleek. Voor de eigenaars een drama maar ik heb nog heel veel plezier van haar gehad. In die tijd was ook Baas weggelopen en kregen we Moortje (een zwarte kater) in huis, samen was het een pracht stel.
Na de vuurwerkramp in Enschede kwam Jack, de hond van mijn zusje ons een paar maanden gezelschap houden. Alle drie waren toen al gebrekkig en oud, ze stonden 's morgens in de rij voor de pijnstillers en andere medicijnen maar het ging bijzonder goed.
Toen Shera overleden geworden was en Jack weer terug naar huis, zag ik toevallig in het asiel van Enschede een pracht hond zitten. Het was Mundy en ook al wat ouder. Samen met Terry was het een pracht stel. Jammer genoeg hield hij niet zo van katten, zodat Moortje lange tijd boven heeft gewoond.
Na het overlijden van Mundy, besloot ik geen nieuwe hond erbij te nemen, Terry mocht rustig van zijn oude dag genieten. Maar toen kort daarna bleek dat hij ook nog last van zijn hart kreeg, schrok ik toch wel. Ik zou dan toch wel erg vlug zonder hond komen te zitten.
Nou ja, ik kwam dus weer toevallig in het asiel van Enschede en kwam dus thuis met het kleine span genaamd Floris en Mineke. Floris vond ik een mooi formaat hond om af te bouwen maar Mineke moest ik erbij nemen omdat ze al hun hele leven samen gewoond hadden.
Op 15-09-2003 is Terry overleden na 5 jaar pijnstillers en tot slot nog harttabletjes en plastabletten (ja, je gelooft het niet), ruim 11 jaar oud.
Op 25-09-2004 is Floris overleden, 15 jaar en 14 dagen oud. Van hem heb ik dus 16 maanden mogen genieten.
Toen zat ik dus nog met Moortje en Mineke,
een zwarte kater van 7 kg. en een abricot dwergpoedel van 5 kg!
Ik verwachtte dat dit mijn laatste huisdieren zouden zijn.
Maar zo is het leven........
Van 13 oktober 2004 tot en met 5 maart 2005 logeerde Chico bij ons.
En op zaterdag 8 januari 2005 kwam Rakker (toen ong. 14,5 jr.).
Zijn baasje was overleden en voor hem werd een thuis gezocht.
Wij zijn blij met hem en gelukkig bracht hij een grote mand mee..!
Nu moet ik zeggen: we waren blij met hem. Rakker is overleden op vrijdag 16 september 2005.
Lang heb ik gedacht dat ik er geen hond meer bij zou nemen totdat ik heel per ongeluk een medewerkster uit het asiel tegenkwam.
Zij vertelde dat ze een hele leuke hond voor mij hadden: een zwarte die "mijn formaat" had. De vorige eigenaar moest naar een verzorgingshuis en mocht de hond niet meenemen, héél triest. De volgende dag ben ik wezen kijken en op 9 maart 2006 kwam Jorus bij ons thuis. Een heerlijke hond van 9 jaar en we hopen nog een aantal jaren plezier van elkaar te hebben.
Dit was Mineke in haar goede tijd na het mollenvangen!
Helaas was haar hart niet al te goed en heb ik haar op 21 oktober 2007 laten inslapen, het deed veel pijn.
Voor meer prachtige honden en/of katten kijk in de dierenasiels
