Al jaaaaaaren heb ik
tweede- of derdehands honden in huis.
Ze
komen uit een asiel of via via en de laatste jaren zijn ze meestal
(erg) oud.
Wie zegt dat dat niet zo leuk is, moet toch eens met me komen praten.
Van een hond uit
het asiel geniet je dubbel!
Mijn eerste hond kwam in 1971 uit het asiel in Rotterdam en heette Rob.
Het was een bastaard en w.s.
mishandeld door de vorige eigenaar(s).
Als je iets
langs in je hand had, kromp hij helemaal in elkaar. Gelukkig kreeg hij
vertrouwen in me en verloor hij die angst.
In 1977 kwam 'Madame' bij ons. Ze was een proefdier van het ziekenhuis
maar toen zij onder narcose gebracht was, bleek dat er een apparaat
kapot was, waardoor de proef niet door ging. Een hond mag niet voor de
tweede maal gebruikt worden (toen, in dat ziekenhuis), dus ze lieten me
die hond zien en ik trapte er in.
Kort daarna kwam ik Wilhelm tegen, een pup. Omdat deze natuurlijk niet
hele dagen alleen kon zijn, ging hij vrij vlot naar een collega waar de
hele dag iemand thuis was. Hij is daar liefdevol groot gebracht en oud
geworden.
In 1980 hadden
we nog kort
Sacha in huis, hij kwam uit het asiel in Zuidhorn. Ook deze hond kon
niet alleen thuis zijn en de buren hebben zich over hem ontfermd.
Hun hond was kort daarvoor overleden en ze wilden hem graag hebben.
In
1989 kwam Oscky bij ons. Ze zat in een roedel en was daar de 'underdog'
en moest dus weg. Het was een beeld van een zwarte bouvier. Ze liet
werkelijk alles met zich doen en heel lief. Van haar namen we afscheid
toen ze te veel last kreeg van heup dysplasie en het leven voor haar
niet leuk meer was. Zij was toen pas 6 jaar oud.
Hierna kwam
Toesca, een
prachtige Berner Sennen dame. Nog geen half jaar oud en al in het asiel
van Zeist. We hadden haar nog maar net toen bleek dat haar ellebogen en
knieën kapot waren. Na diverse foto's enz. kreeg ik het
advies:
pijnstillers zo veel als nodig is en alleen nog maar korte
wandelingetjes naar de brievenbus en terug. Dit vond ik geen leven voor
een jonge hond. In het asiel van Zeist zat nog een jonge hond, Terry,
die nog geen jaar oud, in het bos gevonden was. Die hebben we er bij
genomen en Toesca kreeg heel veel pijnstillers. Haar leven is hierdoor
w.s. korter geworden maar zeker hondser gebleven, ze hebben nog een
paar maanden samen genoten.
Nadat Toesca was
overleden,
leek het er op dat Terry niet alleen thuis kon blijven ondanks het
gezelschap van de kat Micky. Verder was het een pracht hond: het
trainen vond hij steeds een uitdaging, ook behendigheid was voor hem
een spelletje dat hij met veel plezier deed. Hij vond alle andere
dieren prima, zolang hij zijn eigen gang maar kon gaan. In totaal heeft
hij 6 honden naast zich gehad en hij vond alles prima. Jammer genoeg
kreeg hij ontzettend veel last van arthrose en ondanks physiotherapie
en acu-punctuur stopte dat niet, het was allemaal uitstel van executie.
Als gezelschap
voor Terry kwam Monza in huis. Iedereen 'schold' hem uit voor een Duitse herder maar het was
een kruising Mechelse Herder met een Leonberger. Het was een pracht
beest om te zien, he
el lief in huis maar een
etterbak op straat. In
die tijd is ook Micky de kat overleden dus het werd tijd voor
een nieuwe kat en dat werd Baas!
Nadat Monza was
overleden
kwam Shera in huis, een prachtige blonde bouvier. Een schat van een
beest die jammer genoeg weg moest uit haar 
thuis
omdat een kind allergisch bleek. Voor de eigenaars een drama maar ik
heb nog heel veel plezier van haar gehad. In die tijd was ook Baas
weggelopen en kregen we Moortje (een zwarte kater) in huis, samen was
het een pracht stel.
Na de
vuurwerkramp in
Enschede kwam Jack, de hond van mijn zusje ons een paar maanden
gezelschap houden. Alle drie waren toen al gebrekkig en oud, ze stonden
's morgens in de rij voor de pijnstillers en andere medicijnen maar het
ging bijzonder goed. 
Toen Shera
overleden geworden
was en Jack weer terug naar huis, zag ik toevallig in het asiel van
Enschede een pracht hond zitten. Het was Mundy en ook al wat ouder.
Samen met Terry was het een pracht stel. Jammer genoeg hield hij niet
zo van katten, zodat Moortje lange tijd boven heeft gewoond.
Na
het overlijden van Mundy, besloot ik geen nieuwe hond erbij te nemen,
Terry mocht rustig van zijn oude dag genieten. Maar toen kort daarna
bleek dat hij ook nog last van zijn hart kreeg, schrok ik toch wel. Ik
zou dan toch wel erg vlug zonder hond komen te zitten.
Nou ja, ik kwam
dus weer
toevallig in het asiel van Enschede en kwam dus thuis met het kleine
span genaamd Floris en Mineke. Floris vond ik een mooi formaat hond om
af te bouwen maar Mineke moest ik erbij nemen omdat ze al hun hele
leven samen gewoond hadden.
Op 15-09-2003 is
Terry
overleden na 5 jaar pijnstillers en tot slot nog harttabletjes en
plastabletten (ja, je gelooft het niet), ruim 11 jaar oud.
Op 25-09-2004 is
Floris overleden, 15 jaar en 14 dagen oud. Van hem heb ik dus 16
maanden mogen genieten.
Toen zat ik dus nog met Moortje en Mineke,
een zwarte kater
van 7 kg. en een abricot dwergpoedel van 5 kg!
Ik verwachtte
dat dit mijn laatste huisdieren zouden zijn.
Van
13 oktober 2004 tot en met 5 maart 2005 logeerde Chico bij ons.
En op zaterdag 8
januari 2005 kwam Rakker.
Zijn baasje was
overleden en voor hem werd een thuis gezocht.
Wij waren blij
met hem en gelukkig bracht hij een grote mand mee..!
Hij bleef niet lang, hij was al wat ouder en al slechthorend en
slechtziend maar vooral was hij ook ziek.
Door de drukte rond het overlijden van zijn vrouwtje was men
vergeten hem medicijnen te geven en dat heeft hem geen goed
gedaan.
Lang heb ik gedacht dat ik er geen hond meer bij zou nemen totdat ik
heel per ongeluk een medewerkster uit het asiel tegenkwam. Zij vertelde
dat ze een hele leuke hond voor mij hadden: een zwarte die "mijn
formaat" had. De vorige eigenaar moest naar een verzorgingshuis en
mocht de hond niet meenemen, heel triest. De volgende dag ben ik wezen
kijken en op 9 maart 2006 kwam Jorus bij ons thuis. Een heerlijke hond
van 9 jaar en we hopen nog een aantal jaren plezier van elkaar te
hebben.
<---------
Dit was Mineke
in haar goede tijd na het mollenvangen!
Helaas was haar
hart niet al te goed en heb ik haar op 21 oktober 2007 laten inslapen,
het deed veel pijn.
Pieter---->
Tja en toen kwam in de zomer van 2008 Pietje Puk bij ons (roepnaam: Pieter ofwel
meneer Puk) Het is een Parson Jack Russel met een 'broken coat'.
Bekend
is dat hij als puppy mishandeld is maar of zijn bijzondere gedrag
daarvan komt óf dat het ook al voor die tijd bestond: we zullen
het niet meer te weten komen.
Pieter
kwam als 11 jarige hond bij ons en hij verrast ons steeds weer met de
meest gekke fratsen. Voor de rest slaapt hij veel en gaat heel
voorzichtig zijn eigen gang, je hoort of ziet hem niet.
Het is een heel bijzondere hond waar we heel veel plezier van hebben.
Ondertussen is Jorus overleden (14,5 jaar) en ook Moortje (17 jaar) is er niet meer. Het is even wennen.